Mama, Persoonlijk

Met mijn zoon naar de fysiotherapeut

Met mijn zoon naar de fysiotherapeut

Al een tijdje geleden kreeg ik van het consultatiebureau een verwijzing voor de fysiotherapeut. De reden hiervan was dat mijn zoontje met zijn voetjes naar buiten loopt. Dit kan veroorzaakt worden door de heupen of de knieën en dat is natuurlijk niet goed. Op zich was ik er niet echt ongerust over. Het kwam mij namelijk bekend voor. Als kind liep ik ook zo.

Stand van de knieën en de benen in de groei.

Bij een opgroeiend kind is het normaal dat de stand van de benen en knieën veranderd. Beginnen ze net met lopen dan gaan de benen vaak in een O-stand en dit wisselt zich in de loop van de jaren nog weleens af met een X-stand. Bij het ene kind valt het meer op als bij de ander, maar het is niks om je erg veel zorgen over te maken. De stand van de benen en knieën zal normaal worden tussen het 6de en 8ste levensjaar.

Wat het consultatiebureau concludeerde

Bij het consultatiebureau werd Marc gevraagd te lopen en te rennen om goed naar de benen en voeten te kijken. Marc loopt altijd met zijn voetjes naar buiten en als hij rent dan zwieren zijn benen en voeten nog meer naar buiten. Hij is behoorlijk soepel in zijn heupen, zei de arts mij. En verwees ons naar een fysiotherapeut om te laten bekijken of er iets aan de hand zou kunnen zijn met zijn heupen. Dat zou misschien de reden zijn dat hij zijn voetjes ver naar buiten draait tijdens het lopen.

Als kind deed ik het ook.

Ik weet nog heel goed dat ik het zelf ook deed en nu soms nog weleens als ik pijnlijke voeten heb voornamelijk. Toch heb ik nooit een onderzoek gehad aan mijn voeten of benen. Ik heb het mijzelf aangeleerd om mijn voeten recht naar voren te zetten tijdens het lopen. Terwijl ik naar school liep lette ik erop en keek naar mijn voeten en oefende erop om mijn voeten goed neer te zetten.

Wel had ik vaak pijn in mijn voeten wat uiteindelijk resulteerde in het dragen van steunzooltjes. Dit hielp mij van mijn voetpijn af. De podotherapeut concludeerde dat mijn achillespezen tekort zouden zijn en dat ik daarom pijn had tijdens het lopen.

Hoe het ging bij de fysiotherapeut

In eerste instantie ging Marc zonder moeite mee naar de fysiopraktijk. Eenmaal daar wilde hij absoluut geen onderzoek aan zijn benen of voeten en hij wilde niet op de onderzoeksbank gaan liggen. Ik was er zelf niet bij, onverwachts moest ik langer werken, en dus was hij met papa gegaan. Ze hebben die dag dus spelletjes gedaan. Daarbij keek de fysiotherapeut naar de voetjes en beentjes en naar de motoriek.

De tweede keer dat we er heen gingen was ik met Marc en wilde hij weer geen onderzoek. We hebben hem dus moeten dwingen. Er gebeurde niks engs, maar Marc was gewoon niet op zijn gemak en huilde de hele tijd. De fysiotherapeut heeft wel goed naar zijn voeten, benen en heupen kunnen kijken deze keer, al was het onder protest.

De uitslag van de onderzoeken

Bij veel kinderen komt het voor, de voeten worden naar buiten gedraaid. De stand van de heupen is zo dat de knieën zich meer naar binnen draaien en omdat dat niet lekker loopt draaien deze kinderen dus hun hele onderbeen vanaf de knie meer naar buiten om een prettigere houding aan te nemen. In de meeste gevallen komt dit goed tussen de 4 en de 6 jaar. Gelukkig is er verder niks afwijkends met onze Marc. Het enige wat wel opviel is dat zijn kuitspieren erg kort zijn.

Het advies

Geen fysiotherapie nodig, alleen over één jaar nog eens terugkomen. In de tussentijd Marc wijzen op de stand van zijn voeten en hem eraan herinneren zijn voeten recht te zetten. Niet continu maar af en toe even zeggen. Ook zou zwemmen en sporten goed zijn voor Marc, om zich bewuster te worden van zijn lichaam en hoe hij het gebruikt.

Ik ben blij met deze uitslag. Ik vind het fijn dat we geen fysiotherapie nodig hebben en dat Marc door middel van sport en beweging zich waarschijnlijk meer bewuster kan worden van zijn bewegingen en houding.

Wij willen hem graag naar zwemles doen, over 1 jaar ongeveer, als hij 5,5 jaar is en een gymclubje of sportclubje lijkt mij erg leuk voor hem. Daar gaan wij ons dus even in verdiepen en binnenkort zit hij dan vast en zeker bij een leuke sport. In de tijd dat hij nog niet op zwemles kan (de wachttijd is hier ongeveer 1 jaar) wil ik vaker met hem gaan zwemmen. Ook om hem te helpen van zijn watervrees af te komen.

 

 

 

Advertenties
Persoonlijk

De 25 levensvragen

 

De 25 Levensvragen tag

Hoe ziet de homescreen van je telefoon eruit?

Al een hele tijd heb ik een foto van mijn zoontje op de achtergrond. Hoe kan het ook anders??

Je gaat naar een kroegje/cafe; wat bestel je?

In de middag zou ik groene thee bestellen, in de avond een cola light of een mixdrankje zoals Safari met jus d’orange.

Welk woord gebruik je echt té vaak?

dat zou ik niet weten… ik zal het aan mijn vriend moeten vragen of er een woord is wat ik te vaak gebruik.

Wat is je favoriete film?

Dat was altijd Flashdance.

Wat is je guilty pleasure op het gebied van televisie?

Real life soaps zoals Barbie of Roy Donders.

Wat is het laatste liedje dat je hebt geluisterd?

 

Naar wie was je laatste appje?

Naar de moeder van een vriendje van Marc, ze zocht een oppas.

Wat was je eerste e-mailadres?

hetzelfde als wat ik nu heb en ik vertel hem lekker niet.

Waar kun je je enorm aan ergeren?

Aan asociale weggebruikers.

Wat is je meest awkward moment ooit?

Pff.. even denken, welk moment niet ;). Ik had ooit een afspraakje toen ik 16 was en we liepen samen in het donker naar de disco. Ik stapte toen vol in een hondendrol en riep toen: ‘Shit!’.  Haha, dat was het echt en zo voor schut.

Wat is je favoriete dag van het jaar?

De verjaardag van mijn zoon. Hem goed verwennen en de hele dag zien stralen.

Wat is je favoriete emoji?

De lachende emoji en die een kusje geeft met een klein hartje ❤

Katten of honden?

Honden zeker weten.

Utrecht of Amsterdam?

Amsterdam!

Koffie of thee?

Thee, dat is eigenlijk bijna het enige wat ik drink.

Serie of film?

Film, in een keer klaar.

Engeland of Amerika?

Amerika, het lijkt me zo’n andere wereld als hier in Europa. Dat zou ik weleens willen zien.

Vlees of vis?

Ik lust het allebei graag, ik eet het wel het vaakst vlees, omdat iedereen dat hier lust.

Drank of drugs?

Drugs, nee nooit! Drank? Soms drink ik weleens een wijntje of Radler en heel soms een mixdrankje.

Spice Girls of Backstreet Boys?

Backstreet Boys. Ik was 16 jaar en groot fan. Ooh wat waren mijn vriendinnen en ik dol op de Backstreet Boys.

Bert of Ernie?

Ernie, omdat hij de grappigste is en altijd Bert voor de gek houdt.

Buurman of Buurman?

Eh..buurman!

Sesamstraat of Villa Achterwerk?

Villa achterwerk, daarvoor moet ik te ver graven in mijn geheugen ;). Ik kies voor Sesamstraat, omdat ik dat regelmatig op zet voor mijn zoontje.

Meest random feitje over jezelf?

Eigenlijk is elke dag voor mij te kort, ik zou veel meer willen doen dan ik nu kan.

Belangrijkste levensles die je tot nu toe hebt geleerd?

Tevreden zijn met wat je hebt, en niet kijken naar wat anderen hebben. Bij anderen lijkt het gras altijd groener, terwijl dat echt niet zo hoeft te zijn.

leaves-569468__180

Wat is jouw belangrijkste levensles tot nu toe?

Persoonlijk, Werk

Mijn eerste baantje(s)

Mijn eerste baantje(s)

 

Werken, toen ik nog thuis woonde en op school zat, deed ik dat dus niet. Ik heb nooit een krantenwijkje of iets dergelijks gehad. Mijn eerste baantje had ik toen ik examen had gedaan voor de Mavo. dan zit je vanaf eind mei thuis, dus ik moest wel iets gaan doen, vonden vooral mijn ouders.

Vakantiebaantje

Mijn vader werkte bij de Belastingdienst en regelde voor mij een vakantiebaantje daar. Het was voor 4 weken. Het was best leuk en het verdiende ook niet slecht.

Het was de bedoeling dat ik de archiefmappen die gebruikt waren terug in de archiefkasten zette. Dit was best saai, je moest er wel je gedachte bij houden aangezien het op nummer stond. Tegenwoordig zijn die archiefkasten er niet meer, nu staat alles in de computer. Veel makkelijker natuurlijk. Ik werkte trouwens niet bij mijn vader in het team, maar op een grote afdeling en had daar mijn eigen bureau :).

Ook deed ik daar licht administratief werk en kopieerde ik formulieren en stempelde ik papieren af. In de lunchpauze at ik samen met mijn vader in de kantine, waar je de lekkerste dingen kon eten, zoals soep en verschillende broodjes. Dit was mijn allereerste bijbaantje.

Werken bij Zeeman

Nadat ik geslaagd was voor de Mavo heb ik 2 jaar alleen maar op school gezeten en niet meer gewerkt. Mijn opleidingen, apothekersassistent en sociaal pedagogisch medewerker, heb ik beide niet afgemaakt en dus besloot ik om te gaan werken en tegelijk te leren. Ik koos voor de opleiding ‘verkoopspecialist en moest 1 dag in de week naar school. Daarbij moest ik ook een baan in een winkel hebben. Ik werd aangenomen bij Zeeman. Het werken daar vond ik vreselijk. De hele dag stond ik daar kleding, handdoeken en dergelijke op te vouwen. Kassa draaien leerden ze mij niet en na 4 weken was ik er echt helemaal klaar mee.

Mijn moeder vroeg bij de plaatselijke supermarkt of ik daar terecht kon en dat kon. 2 Dagen later begon ik daar en dat was de baan die ik 17 jaar volhield. Dat voelde voor mij als mijn echte eerste baan.

30-Day-Blog-Challenge-NL- Mijn eerste baantje(s)

Wat was jouw eerste baantje? En heb je het lang volgehouden?

Persoonlijk

Wat je niet zegt tegen vrouwen in de medische molen

Wat je niet zegt tegen vrouwen in de medische molen

 

Even geleden vertelde ik ons verhaal over zwanger worden. Wij kregen ons kindje niet spontaan, maar via hulp van het ziekenhuis. De medische molen waar je dan in zit is alles behalve leuk. De onzekerheid waar je in verkeert is vreselijk. Wij hebben 3 jaar en 9 maanden moet wachten voordat ik eindelijk zwanger was. Wat resulteerde in ons wondertje: onze zoon Marc, die nu alweer 4 jaar is. Wat vliegt de tijd!

De medische molen, ik heb het nu wel verwerkt, ben niet meer verdrietig als ik eraan denk. Wel hoop ik nooit meer mee te maken wat wij toen meemaakten. Al die tijd hopen, hopen en nog eens hopen dat het maar eens zou lukken. Dat we eindelijk een positieve test in handen zouden mogen hebben en dat ik dan eindelijk een kindje in mijn buik zou mogen dragen. Echt een moeilijke tijd. In deze tijd was praten en steun van anderen heel belangrijk voor mij.

Helaas is die steun niet makkelijk te vinden. Er rust een taboe op. Er wordt door veel mensen niet over gesproken. Dat terwijl 1 op de 6 stellen te maken krijgt met vruchtbaarheidsproblemen (helaas). Toch praat men er niet veel over.

Onbegrip

Ik stuitte zelfs vaak op onbegrip en vervelende opmerkingen. Opmerkingen die me best pijn deden en me soms ook boos maakte!

De ergste is toch wel:

Je moet er niet zo mee bezig zijn, dan lukt het vanzelf.

Oh ja, dacht ik dan: als ik er niet mee bezig ben, wat sowieso onmogelijk is als je hormonen spuit, regelmatig het ziekenhuis moet bezoeken en verplicht gemeenschap met mijn partner, dan zullen het zaadje en het eitje elkaar opeens wel vinden en innestelen? Tuurlijk!

Je moet het dus loslaten, dan komt alles goed!

De zus van mijn vriend ging op vakantie en toen was het opeens raak.

Dat is heel fijn voor die zus, maar waarom zou op vakantie gaan óns helpen!

Ik stuur mijn man wel even langs, dan ben je zo zwanger.

Heel fijn, daar zit ik nou echt op te wachten. NOT! Ja echt, ook deze opmerking heb ik gehoord, ongelooflijk toch?

 

Zo, beide deze mocht je dus iemand kennen in de medische molen, zeg dan deze dingen vooral niet! Zeg liever dat je het erg voor ze vindt en dat je hoopt dat het gauw wel gaat lukken, in plaats van rare adviezen die nergens op slaan.

apple-blossoms-1368187__340

 

Persoonlijk

Het moment waarop ik besloot donor te worden.

Het moment waarop ik besloot donor te worden

 

De vraag of je donor wil worden komt af en toe voorbij in een spotje op televisie. Of je leest erover in de krant. Het wel of geen donor willen zijn: heb jij daar al weleens over nagedacht?

Wilde ik er eigenlijk wel over nadenken?

Ik dacht er weleens over na, bij het zien van een spotje of nieuwsbericht. Maar eerlijk gezegd dat  ik er al niet meer aan zodra ik weer iets anders las of zag op tv. De gedachte eraan doen mij meteen denken aan de dood en daar denk ik liever niet aan. Waarom zou ik wel of geen donor worden? Ja, natuurlijk zou ik een mensenleven willen redden. Dan ben ik er alleen zelf niet meer, en die gedachte deed mij gauw weer aan iets anders denken. Ik wil niet denken aan de dood. Dan denk ik namelijk automatisch aan mensen die verdriet hebben als ik er niet meer ben (daar ga ik tenminste vanuit) En wil ik dan wel dat er in mijn lichaam gesneden wordt? Dat waren wel de redenen voor mij om te stoppen met denken over het donoren van mijn organen wanneer ik er niet meer zou zijn. Vaak dacht ik ook: ik heb nog tijd genoeg om te beslissen, ik ga nog lang niet dood.

Mijn idee over donor worden veranderde

Op een gegeven moment ontmoette ik iemand die een zoon had die erg ziek was. Haar zoon had een nieuwe nier nodig. Zijn ene nier werkte niet meer en was verwijderd. De enige nier die hij nog had hield ook op met werken en zodoende moest deze man heel veel aan de dialyse. Hij was altijd moe, had altijd pijn en leefde een leven waarmee niemand zou willen ruilen. Veel medicijnen en elke dag meerdere keren uren aan de dialyse liggen. Daar schrok ik van. Zo kun je geen fijn leven leiden. Hij kon niet werken, hij kon amper de deur uit. Wat een zwaar leven had deze man. Uiteindelijk kon hij in de nacht aan de dialyse, dit moest dan 9 uur aan een stuk. Zo kon hij overdag zonder. Ik was enorm onder de indruk en raakte nog meer onder de indruk door de rest van het verhaal.

Hij kreeg op een avond een telefoontje dat er een donornier beschikbaar was. Hij zou diezelfde avond nog geopereerd worden. Jeetje, wat moet dat mooi nieuws voor hem zijn geweest. Hij zette dit ook op Facebook. Hij zette neer, zijn moeder liet het me zien: ik ga een nieuw leven tegemoet. Die avond werd hij inderdaad geopereerd en nu leeft hij zonder dialyse. Hij slikt nog steeds erg veel medicijnen en is afgekeurd om te werken. Maar wat zal dit voor hem een verschil zijn met het leven wat hij eerst geleid heeft.

Die dag werd ik donor

Ik was zo enorm blij voor deze persoon, zonder hem te kennen. Het verhaal liet mij niet los en ik besloot die zelfde dag nog donor te worden. Dit kun je gewoon online regelen en later krijg je een donorcodicil thuis gestuurd. Als ik er niet meer ben zou ik graag een mensenleven redden of makkelijker maken, ik ben er echt anders over gaan denken. je kunt zelf aangeven of er bepaalde delen van je lichaam niet gebruikt mogen worden. Zo heb ik aangegeven dat ik mijn huid en mijn botten niet beschikbaar stel. Dat idee vond ik iets te akelig. Raar misschien, maar dat is mijn mening.

Nu ben ik benieuwd, wie van mijn lezers donor is en waarom wel of niet? Vertel het me in de comments.

 

Op het moment dat ik dit artikel schrijf is het nieuwe voorstel al door de Tweede Kamer goedgekeurd door middel van stemmen. Als  de Eerste Kamer ook akkoord gaat met het plan wordt iedere Nederlander automatisch donor. Tenzij je aangeeft dat je dit niet wilt. Hiermee wil men bereiken dat er meer donororganen beschikbaar zullen zijn en er meer mensenlevens gered zullen worden.

apple-1216853__340

Persoonlijk

Ik beken..

Ik beken..

 

Eigenlijk heb ik een gat in mijn hand

Als ik mijn salaris krijg begin ik in gedachte al mijn geld uit te geven. Dan ga ik het liefste meteen naar de stad om wat leuks te kopen voor mijn zoon, voor mijn vriend of voor mijzelf. Ik word gewoon ontzettend blij van dingen kopen. Er is altijd wel een goede reden voor om het een of ander te kopen. Is het niet voor het huishouden of voor het hobbyen met mijn zoon, dan is het wel iets voor de hond of voor in de douche of.. nou ja, zo kan ik nog wel 100 dingen bedenken die ik graag zou willen kopen.

euro-1353420__340

Van veranderingen houd ik niet

Veranderingen, iets waar ik slecht tegen kan. Vooral als iets van het een op het andere moment verandert, zonder dat ik me daar op het voorbereid, dan kan ik behoorlijk in de stress schieten. Heel irritant vind ik dat af en toe. Als er bijvoorbeeld op mijn werk opeens iets veranderde qua planning of wat dan ook, dan baalde ik ontzettend. Ook thuis doe ik graag alles altijd op dezelfde manier. Regelmaat wordt onze zoon dan ook met de paplepel ingegoten :). Ik houd gewoon van zekerheid, als iets goed is, is het goed. Dan hoeft het niet anders van mij.

Een boek uit lezen lukt me bijna nooit

Ik begin graag aan een boek en vind het best leuk om te lezen. Als ik tijd heb. En dat is het probleem, ik heb zoveel te doen dat de tijd nemen voor een boek me bijna niet lukt. En als ik dan eenmaal aan een boek begin, dan lees ik hem niet in een keer uit, maar duurt het weken of maanden voordat ik weer eens verder ga in het boek. Dan kan ik dus beter weer bij het begin beginnen.

Tv kijken, daar ben ik niet gek op

Films kijken met mijn vriend vind ik wel heel leuk, maar gewoon de tv aanzetten en een beetje zappen is niet aan mij besteed. Een serie volg ik ook zelden, ik vind het niet echt handig dat ik steeds niet mag vergeten wanneer de serie op tv komt die ik volg, dat vergeet ik vaak, en dus volg ik hem helemaal niet. Op Netflix kijk ik dan ook bijna nooit een serie, ik begin er aan, maar kijk het niet af. Een film is wat dat betreft beter voor me.

Een verre reis of vakantie is niks voor mij

Zodra we op vakantie gaan heb ik er echt heel veel zin in. En ik kan echt wel genieten van een mooie vakantiebestemming, maar na een paar dagen krijg ik heimwee naar huis. Zelfs als ons gezinnetje compleet is verlang ik al snel weer naar ons eigen huis. Ik geniet echt wel als ik op vakantie ben, vind het fijn dat niks moet en je echt lekker tot rust kunt komen en toch mis ik mijn eigen huis en omgeving altijd heel erg. Ik vind dat best jammer eigenlijk, want als ik mooie foto’s zie van vakantielanden, mooie stranden, blauwe zee en mooie hotelkamers, dan word ik echt wel enthousiast om er heen te gaan. Dan moet het alleen niet te lang duren dus.

Heb jij ook iets toe te geven over jezelf? Ik ben heel benieuwd :). Laat het me weten in de comments.

 

Persoonlijk

Geluksmomentjes #27: weer naar school, weer werken

Geluksmomentjes #27: weer naar school, weer aan het werk

 

Aan alle leuke dingen komt een eind, zo ook aan de vakantie. De vakantie was leuk en heerlijk. We hebben weer wat om op terug te kijken en zijn weer bijgetankt om er weer tegen aan te gaan. Marc weer naar school, weer naar groep 1 omdat hij vorig jaar maar 6 maanden in groep 1 zat. Nu in een nieuwe klas met een nieuwe juffrouw.

Best spannend dus, maar wat ben ik trots op hem, zonder een traan te laten kon ik hem achter laten op school in zijn nieuwe klas. Ik had er zelf wel een beetje moeite mee, eerlijk gezegd. Maar ja, ook dat went wel weer, ook voor mama.

Ook ik moest weer aan de gang. Wel ging ik met een apart gevoel aan het werk, mijn meest favoriete klant, die ik op dinsdagochtend had, is op zondag plotseling overleden. Ik had haar dus niet meer gezien, ik had vakantie en was blij dat ik haar weer zou zijn, helaas mocht dat niet zo zijn. Heel verdrietig, ze was een van de jongste, ze mocht maar 71 jaar worden.

Met een kloppend hart belde ik bij mijn klant aan van de woensdag, ik had toch een gevoel dat er bij haar ook iets mis was. Haar gezondheid was er inderdaad niet beter op geworden, ze is meerdere keren bij de arts geweest. Dat is natuurlijk wel een nadeel wat mijn werk met zich meebrengt. Je werkt bij mensen in het huishouden omdat ze het zelf niet meer kunnen en dus kan het zijn dat de gezondheid van deze mensen verslechterd. Daarbij komt dat ik wel een band met de mensen opbouw en er dus best wel moeite mee heb als er iets met ze gebeurt. Ik ben ook maar een mens en kan het wel deels van me afzetten, alleen niet volledig. Dat het spannend is na 3 weken vakantie merkte ik ook bij de klant van vrijdag. Haar gordijnen waren allemaal dicht, dus ik schrok wel daarvan, ze heeft altijd alles open. Gelukkig was er met haar niks aan de hand, de zon scheen gewoon erg binnen en dat was de reden dat haar gordijnen dicht waren.

Mijn ouders zijn nog op vakantie, ze zijn nu aan zee en het blijkt daar nog erg druk te zijn op de campings en de stranden. Ze sturen iedere keer een kaartje naar Marc en daar is hij erg blij mee.

WP_20160906_15_45_47_Pro

Zaterdag was mijn vriend jarig en vierden we zijn verjaardag met mijn familie en wat vrienden uit de buurt. Ik bakte een lekkere appeltaart die helemaal op ging. Deze dag at ik alles wat ik lekker vind, ook taart, nootjes en chips. Lekker even niet op de lijn gelet, waar ik op dat moment gewoon even niet mee bezig was. Vanaf vandaag ga ik weer extra opletten want de laatste week ben ik niks afgevallen.

Wel heb ik nog hardgelopen. Ik ben nu 4 keer geweest en loop elke keer dezelfde route. De laatste keer was ik eerder thuis, wat dus betekent dat ik meer hardgelopen heb. Ik merkte dat het me minder moeite kosten dan de eerste keren. Dus liep ik nog een kleine ronde om mijn tijd vol te maken. Fijn gevoel geeft het me als ik mijn ronde er weer op heb zitten en wat ben ik blij dat het al wat beter ging dan de eerste keer.

Komende week krijg ik het druk, een paar nieuwe klanten erbij, wel erg warm wordt het, dat is niet zo fijn om huishoudelijk werk te doen, thuis doe ik dat het liefste zo min mogelijk. Op het werk zal ik wel moeten.

Heb jij ook een fijne week achter de rug? Ik wens je een mooie week toe!

Ps, je kunt je inschrijven voor de wekelijkse nieuwsbrief van Mamaschatje, zie de zijbalk. Ik zou het erg leuk vinden als je je abonneert op mijn nieuwsbrief :).

 

 

 

Persoonlijk

#30 Day Blog Challenge NL: Waar word ik blij van?

#30 Day Blog Challenge NL: Waar word ik blij van?

 

♥ Van een schoon bed, net opgemaakt en nog heerlijk ruikend naar wasverzachter.

♥ Van een heerlijke nacht slapen.

♥ Van een vrije dag, en dan alles op mijn gemakje doen.

♥ Samen met mijn kind op de bank een leuke film kijken.

♥ Van samen met mijn vriend bij kaarslicht spelletjes doen.

♥ Van een lekker bordje eten.

♥ En een heerlijk toetje na.

♥ Van nieuwe kleren dragen.

♥Als mijn haar goed zit.

♥ Van de zon en een fijne temperatuur.

♥ Van mooie bloemen.

♥ Van vlinders.

♥ Van een schoon en opgeruimd huis.

♥ Het liefst zonder dat ik er iets voor hoefde te doen.

♥ Van een financiële meevaller.

♥Van een complimentje.

♥ Van mijn kind sowieso.

♥ Ook van mijn vriend hoor.

♥ Van lekkere hapjes op een terrasje of bij de tv.

♥ Van groente uit eigen tuin oogsten.

♥ Van mensen die blij zijn.

Als het goed gaat met mijn ouders en broer.

♥ En met alle andere mensen waar ik om geef.

♥ Als een nieuw recept goed lukt en in de smaak valt.

♥ Van een flinke wandeling maken in het bos of in de duinen.

♥ Van de zee en het strand.

♥ Van reacties en lezers op mijn blog.

Ik ben sowieso een blij en gelukkig in mijn leven, ik ben positief ingesteld en ben altijd optimistisch.

En jij? Waar wordt jij blij van?

flower-meadow-1510602__340

Meer lezen van mij? Je kunt me volgen via Facebook. Ik zou het leuk vinden als je mijn pagina liked.

Persoonlijk

Geluksmomentjes #26, laatste week vakantie en Efteling

Geluksmomentjes #26, laatste week vakantie en Efteling

♥ Onze vakantie zit er op. We moeten er weer een heel jaar tegenaan.

♥ Marc gaat vandaag weer naar school. Hij begint vandaag in groep 1 bij juffrouw Astrid. Ik ben benieuwd hoe het gaat vandaag, weer zo’n eerste dag na de vakantie.

♥ We zijn bij de oogarts geweest en hebben gehoord dat Marc zijn oogje niet meer afgeplakt hoeft te worden :).

♥ In de laatste week van de vakantie hebben we elke dag een speeltuin bezocht en op maandag de Efteling.

InstagramCapture_8fc98c95-bd08-4bfd-a9be-1d57f5d722b3

Geluksmomentjes #26

Geluksmomentjes #26

♥ Heb ik mezelf weer goed aan mijn nieuwe leefstijl gehouden en heb ik veel bewogen.

♥ Zijn we naar de bank geweest voor een oriënterend gesprek over hypotheken. We willen het liefste ons huis verkopen en een ander huis kopen. Onze financiële situatie is nu heel anders, dus wat info hierover was welkom. Deze stap gaan wij niet zomaar nemen, het zal nog wel even duren voordat ons huis echt te koop zal staan.

♥ Zijn we weer plannen aan het maken voor een eigen bedrijfje te starten. Mijn vriend wil dit heel erg graag en we hebben er al wel vaak over gepraat. De laatste tijd was het weer een beetje naar de achtergrond verdwenen, maar we willen er nu wel serieus over praten en informatie inwinnen over alles wat erbij komt kijken. Spannend!

♥ In de vakantie heeft onze hond geluk gehad, we hebben ontzettend veel lange wandelingen genaakt met hem en heeft hij meerdere keren lekker kunnen zwemmen.

Geluksmomentjes #26

♥ Vandaag zijn we weer begonnen met werken en moeten we er weer keihard tegenaan ;).

 

Persoonlijk

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 5

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 5

In de vorige delen van dit verhaal heb je kunnen lezen hoe wij in het ziekenhuis terecht kwamen, in de medische molen, op weg naar een kindje. Ik onderging mijn eerste iui-poging met lichte hormoonstimulatie.

 

De wachtweken

De wachtweken, de 2 weken tussen de behandeling en dan het testen/ongesteld worden, zijn lang. Vreselijk lang. Ik dacht nergens anders aan en dacht steeds iets te voelen aan mijn lijf. Ik werd niet ongesteld. Zou ik dan toch zwanger zijn? De spanning steeg enorm, ik ging een test halen. Die was negatief. Maar ik was 2 dagen te laat. Op de 16de dag moest ik bloed laten prikken en werd ik ongesteld.

Verdriet. Die stomme hormonen gespoten voor niks, die blauwe plekken op mijn buik zaten er nog. En nu 3 maanden wachten. Dat was echt zo erg. Mijn vriend was ook emotioneel in deze tijd. Onze relatie werd erg op de proef gesteld. Het was moeilijk, maar gelukkig zijn we nog samen en in januari gingen we weer van start met de volgende iui-poging. We stonden er weer samen in, we gingen ervoor!

De tweede iui-poging

Mijn vriend moest zijn zaad opnieuw laten testen en gelukkig was de kwaliteit weer goed! Wat een opluchting, nu konden we echt weer beginnen.

Mijn menstruatie begon pas eind van de maand, toen mocht ik weer beginnen met de hormoonspuiten. Wel de halve dosis. Het was de bedoeling dat er één eicel zich mooi zou ontwikkelen. Als je een aantal dagen spuit moet je om de dag naar het ziekenhuis. Iets eerder als bij de eerste poging moest ik in het ziekenhuis zijn voor de inwendige echo. Wat bleek? Er was geen eicel te zien. Ik had een vervroegde eisprong gehad. Dit was natuurlijk niet de bedoeling, wat baalde ik hiervan! Ik had iets fout in geschat of mijn lichaam had niet goed gereageerd. Misschien was ik te vroeg gestart met spuiten, ik wist het niet. Helaas moest ik nu dus wachten tot mijn volgende menstruatie. Een verloren ei, zullen we maar zeggen. Ik was helaas ook niet spontaan zwanger geworden, dus op naar poging 3.

De derde iui-poging

Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies wat er bij de derde poging precies fout ging, in elk geval is er weer iets mis gegaan, waardoor ik weer niet op de juiste tijd ben begonnen met spuiten. Door de vorige periode en de vervroegde eisprong ben ik waarschijnlijk weer niet op het juiste moment begonnen en kon het weer niet doorgaan. We moesten wachten op de volgende menstruatie om met de 4de keer spuiten te beginnen.

De vierde iui-poging

Toch weer met frisse moed begonnen aan deze volgende ronde. Mijn vriend zei steeds: deze keer gaat het lukken en ik wuifde dat weg. Ik werd ongesteld en begon weer met de hormonen, na een dag of 10 weer op controle en er groeide 3 eicellen, 2 waren erg klein, 1 was mooi aan het groeien naar verwachting. Het werd weer spannend, deze keer moest ik bijna elke dag naar het ziekenhuis. Uiteindelijk was de grootste eicel groot genoeg, en ook een andere was best wel flink gegroeid. Toch mocht de iui doorgaan. Het zaad netjes in geleverd die dag  en we mochten ’s middags komen voor de daadwerkelijke inseminatie. De vrouw die de inseminatie deed kende ik toevallig. Zij was een klant van de supermarkt waar ik al jaren werkte. (raar moment even) De inseminatie ging goed, ze zei me dat ik  nog een kwartiertje mocht blijven liggen en dan mochten we weer naar huis.

 

Wachtweken

Weer 2 weken wachten en hopen op goed resultaat. Deze keer stond ik er anders in als de eerste keer. Ik probeerde het van me af te zetten dat lukte wel een beetje. Een beetje maar hoor, het helemaal van je afzetten gaat niet. Maar als je genoeg andere dingen te doen hebt kun je wel je gedachte even op iets anders richten.

De inseminatie was op maandag. 13 dagen later, op zondag, was ik misselijk in de ochtend. Mijn vriend zei meteen: ‘je bent zwanger’. Ik geloofde er absoluut niet in, maar vooruit: we gingen een test halen. De winkels waren op zondag nog niet standaard open en we moesten naar een dorp vlakbij, waar het braderie was. We moesten een heel stuk braderie over om bij de drogisterij te komen. Ik kocht één test en ging weer naar huis. Dan zal je net zien dat je de hele tijd niet hoeft te plassen 🙂 Maar uiteindelijk ging ik naar het toilet en het spannende moment brak aan..

Na 5 minuten stonden er 2 streepjes. Echt, ik geloofde het echt niet. Ik wist zeker dat er iets niet klopte aan die test en ik moest terug naar de drogist. Waarom ik ook maar één test had gekocht weet ik niet. We gingen dus terug en ik kocht 2 testen voor 5,00 bij Kruidvat. Eentje gedaan en deze gaf meteen 2 streepjes. Dat moment vergeet ik nooit meer. Op dat moment geloofde ik het.

Positief getest na IUI

Nou dit was het dan: het moment waar ik zo lang naar had uitgekeken en wat deed ik: huilen! Huilen, huilen en nog eens huilen. Mijn moeder gebeld. Mijn vriendin gebeld. Wat een euforie. Alles kwam eruit. Ik kan het gewoon bijna niet in woorden beschrijven eigenlijk wat ik allemaal voelde.

Mijn vriend en ik besloten een film te kijken die middag. De testen lagen voor me op tafel. Denk maar niet dat ik iets van de film heb gezien, ik keek alleen maar naar de testen en barstte steeds weer in tranen uit. Denk niet dat ik verdriet had hoor;) Ik was zo blij, maar kon het ook bijna niet geloven.

Het was 3 jaar en 9 maanden nadat ik stopte met de pil. Dit moment leek nooit meer te komen en toch was het er nu!

De volgende dag deed ik nog een test: deze was ook positief. Ik belde het ziekenhuis en maakte een afspraak voor de volgende dag. Ze doen een bloedtest om te bevestigen in het ziekenhuis als je na de medische molen zwanger bent. Ook deze test was positief!

Maar zeiden ze: ze feliciteren je pas als er een kloppend hartje gezien is op de echo. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel erg op zat te wachten, de eerste echo. Die was op de dag dat ik 6 weken en 1 dag zwanger was.

Maar ik was zwanger: zover waren we nog nooit gekomen. En hoe spannend ik het ook allemaal vond: ik straalde de hele dag, ondanks alle zwangerschapskwaaltjes.

 

SDC10815

 

Met mijn verhaal wil ik jullie vertellen dat zwanger worden niet altijd vanzelfsprekend is. Soms zeggen mensen: wij beginnen aan kinderen. Nee, denk ik dan, zo werkt het niet. Wij zouden graag kinderen willen. Dat is wat je beter kunt zeggen. Het is en blijft een wonder, iedere keer weer.

Mocht je graag willen reageren of nog iets anders willen vragen aan mij over het traject wat wij beliepen op naar onze zwangerschap, dan kun je reageren onderaan het artikel of bij contact (zie boven in het menu)

Ik hoop met mijn verhaal te vertellen dat je nooit de hoop op moet geven en  je er nooit alleen voor staat.

Persoonlijk, vakantie

Geluksmomentjes #25: jarig en vakantie

Geluksmomentjes #25: jarig en vakantie

De afgelopen 2 weken en de komende week hebben wij vakantie. En wat een geluk hebben wij met het weer! Je krijgt wat je verdient, zeggen ze toch altijd. Ondanks dat ik het nu wel iets te warm vind, hebben wij genoten van onze dagen tot nu toe. We zijn niet op vakantie, maar lekker thuis en we hebben ons goed vermaakt.

♥ We zijn een dagje naar zee geweest. Naar Zoutelande om precies te zijn. Ik vind de zee zo ontzettend fijn, zomers of ’s winters, het maakt me niet uit. Ik geniet volop van de rust die de zee uitstraalt, ook al zijn de golven hoog, het geluid van de zee geeft mij een ontspannen gevoel. Wij waren er op een drukke en warme dag. Marc heeft zich vermaakt, met zandkastelen en grachten graven, ik heb in de zee gezwommen en papa heeft Marc natuurlijk mee geholpen met graven en flink liggen zonnen. Echt zonnen, dat kan ik niet, ik verbrand snel en vind de zon snel te warm.

♥ Op 21 augustus was ik jarig en kwamen mijn ouders vanaf de camping naar ons toe. Verder zijn er geen mensen geweest, er zijn er altijd veel op vakantie, dus ik houd het gewoon voortaan bij mijn ouders en broer (die nu ook weg was) We hebben lekker samen gegeten en bijgekletst. Ik maakte een lekker kwarktaartje en genoot nog van stokbrood met salades, want de volgende dag wilde ik gaan opletten met eten.

InstagramCapture_b3ecc071-f4f1-43ee-90aa-45c45847fb38

Het recept voor het kwarktaartje haalde ik van de site van Sytske, http://hetkeukentjevansyts.jouwweb.nl/ Zij heeft lekkere recepten op haar website staan.

♥ Voor mijn verjaardag kreeg ik een boek wat ik graag wilde: killer body dieet van Fajah Lourens. Ik vind het een interessant boek en zij geeft in haar boek eetschema’s die mij wel liggen. Ik heb me er dan ook heel de week aan gehouden, op een paar kleine aanpassingen na dan. Het boek van Fajah kun je kopen via Bol.com. In het boek vertelt Fajah hoe je in 12 weken een ‘killer body’ kunt krijgen, door middel van trainings- en voedingsschema’s. De eetschema’s vind ik goed te doen, ik ben een grote eter en ik heb wel wat honger gehad, maar niet zo erg als ik had verwacht. Resultaten weet ik nog niet, ik heb nog niet op de weegschaal gestaan.

WP_20160823_15_25_11_Pro

♥ Met de warme dagen van afgelopen week hebben we ook extra zorg besteedt aan onze hond King. ’s Morgens en ’s avonds een grote ronde gewandeld en ’s middags hem zo rustig mogelijk gehouden. Omdat hij het toch wel erg warm had kreeg hij van ons, net als Marc, ook een schelp met water. Hij wist niet zo goed wat hij er mee moest, behalve drinken en zijn kop erin steken. Maar ook dat geeft verkoeling :).

♥ Wij hebben deze week nog vakantie en hebben nog een dagje naar de Efteling op het programma staan. Als het mooi weer is gaan we er sowieso op uit, met de fiets of de auto. We zitten niet stil en genieten volop!

 

Heb jij nog vakantie? Dan wens ik je nog veel plezier! Of heb je het er, helaas, al weer op zitten?

 

Persoonlijk

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 4

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 4

Deel 4 alweer, je hebt al kunnen lezen in de eerdere delen dat mijn vriend en ik al een tijdje bezig waren voor een eigen kindje, dat het maar niet lukte en dat we uiteindelijk in het ziekenhuis terecht kwamen om hulp te krijgen bij het zwanger worden.

Wij besloten om mee te doen met een studie, wat ons werd aangeboden door het ziekenhuis. Over de studie kun je alles lezen op deze site.

Wij werden uitgeloot om mee te doen met IUI met hormoonstimulatie. Ik zou beginnen met de hormonen vanaf mijn eerste dag van mijn menstruatie. Van te voren kreeg ik in het ziekenhuis een prikinstructie en ik haalde alle benodigdheden op bij de apotheek. Ik kreeg mee: ampullen met Gonal-F,( een hormoon wat de groei van de eicellen stimuleert.), een prikpen om mijzelf te injecteren, pregnyl (een hormoon wat de eisprong opwekt) en injectienaaldjes voor de pregnyl.

Vanaf de eerste dag van mijn menstruatie moest ik een kleine dosis Gonal-f spuiten. Dit moest ik elke dag doen rond het zelfde tijdstip in mijn buik. Dit kon ik doen met een prikpen, je drukt op een knopje en het naaldje komt tevoorschijn. De pen houdt je dus tegen je buik als je drukt. Dit vond ik best eng en de eerste keer heeft het me wel even gekost voordat ik het ook daadwerkelijk deed. Met tranen in mijn ogen bedacht ik me iedere keer weer dat ik het deed om een kindje te krijgen, dat was ons doel en dat mocht ik niet voorbij laten gaan. En zo lukte het me om het te doen. Het spuiten wende snel gelukkig. Na een paar dagen deed ik het gewoon en hoefde ik er niet meer over na te denken.

Na de tiende dag moest ik naar het ziekenhuis voor een inwendige echo. Nu konden ze zien hoe het ging met de groei van mijn eicellen. Omdat het niet de bedoeling was dat er veel eicellen groeiden spoot ik maar een kleine hoeveelheid hormoon. Toch groeide er 3 eicellen wat betekent dat er eigenlijk geen inseminatie kon plaats vinden. Ze zouden niet graag zien dat er een drieling zou ontstaan en dat was mij ook iets teveel.

Ik moest de dosis verlagen, met de helft en 2 dagen later weer terugkomen. Ook toen waren de eicellen alle drie gegroeid maar nog niet groot genoeg. Na overleg vertelde ze mij dat dat de inseminatie door kon gaan als ik 2 eicellen liet ‘leegprikken’. Deze werden dan door de baarmoederwand heen aangetikt met een naald waardoor ze niet meer bevrucht konden worden. Dit zou gebeuren zonder verdoving omdat de prik die ik zou krijgen er maar één was en dat was eigenlijk ‘net zo erg ‘ als eerst een verdoving. Erg eng vond ik het wel maar ik wilde het wel doen, zo kon de inseminatie wel doorgaan en daar deden we het allemaal voor. Het werd meteen gedaan, 2 eicellen werden aangeprikt, het deed wel erg veel pijn, maar was wel snel voorbij. Pfff… weer een overwinning.

De 14de dag zou de inseminatie plaatsvinden. De avond ervoor moest ik de injectie met Pregnyl zetten. Dit kon niet met de prikpen maar ik moest deze met een echte injectienaald zetten. Omdat ik nu het prikken gewend was, vond ik dit niet meer zo spannend en het ging in een keer goed. Nu zou mijn eisprong binnen 24 uur plaats vinden.

De dag van de inseminatie.

De dag van de inseminatie. Wat een aparte dag was dat, dat weet ik nog heel goed. Vol spanning gingen we naar het ziekenhuis. Het potje met opgevangen sperma van mijn vriend, diep in mijn jas weggestopt gingen we op pad. Bij het ziekenhuis moesten we het potje inleveren en na een aantal uren mochten we terugkomen voor de daadwerkelijk inseminatie.

Net thuis gingen we een eindje wandelen met de hond, ik mocht ’s middags pas terugkomen dus we moesten onze gedachte te verzetten op deze spannende dag, gaat ineens mijn telefoon. Het sperma van mijn vriend was niet goed, er zaten minder dan 1 miljoen levende zaadcellen in dus kon de iui niet door gaan. Wat!! minder dan 1 miljoen niet genoeg??? Wij besloten nog een potje te produceren en te brengen en samengevoegd zou het misschien wel genoeg zijn. Jeetje, wat een domper en wat erg voor mijn vriend.

We hebben die middag de inseminatie gehad maar ik had direct al zoiets van: dit wordt hem niet. We spraken de arts en die zei dat het sperma van de man altijd kan wisselen van kwaliteit door ziekte bijvoorbeeld, koorts, stress, ongezond leven. Er konden veel redenen zijn. En wij zouden nu 3 maanden moeten wachten, zo lang heeft sperma nodig weer te herstellen, zeg maar. Wij hadden geen idee waar het aan lag, maar wisten een ding: we gingen allebei nog gezonder leven, meer kun je niet doen.

 

Of ik zwanger bleek na deze iui vertel ik in het volgende deel…

Persoonlijk

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 3

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 3

Eerder in deel 1 en deel 2 heb je kunnen lezen dat ik na ruim 1 1/2 jaar gestopt te zijn met de pil nog niet zwanger was en dat ik uiteindelijk voor onderzoeken in het ziekenhuis ben geweest.

In het ziekenhuis werd het zaad getest van mijn vriend. Dit was van goede kwaliteit!

Bij een samenlevingstest bleek dat mijn baarmoederslijmvlies goed toegankelijk is voor zaadcellen.

Tijdens een hsg onderzoek blijkt ook dat mijn eileiders goed doorgankelijk zijn. en er geen afwijkingen zijn.

Waarom was ik dan nog steeds niet zwanger!!

 

Onbegrepen verminderd vruchtbaar.

De reden waarom kon ook de gynaecoloog ons niet geven. Tijdens onze volgende afspraak spreekt hij van ‘onbegrepen verminderd vruchtbaar’. Dit betekent dat er geen reden is dat je niet zwanger wordt, dat het in principe lichamelijk gezien wel mogelijk is, maar er toch minder kans is.

Natuurlijk was ik blij dat er nog niks gevonden was, dat er geen reden zou zijn waarom wij nog steeds geen kindje zouden krijgen. Maar waarom lukt het dan toch niet? Op deze momenten dat ik daar over nadacht, was ik zo intens verdrietig. Sommige momenten geloofde ik er heilig in dat het zou gaan lukken, sommige momenten was mijn hoop volledig vervlogen en voelde ik mij zeer verdrietig.

Dit beheerste mijn leven en ik ging uiteindelijk naar een psycholoog om hierover te praten. Ik wilde zo graag een manier vinden om met deze gevoelens om te gaan. Het was zo moeilijk, overal zag ik zwangere vrouwen, gelukkige stellen met een baby. Op een gegeven moment zie je haast niks anders meer en het deed me ontzettend zeer.

Soms als ik via het forum of mijn blog vernam dat er iemand toch zwanger was geraakt, wel of niet met behandeling, kreeg ik weer hoop. Hoop dat het ook voor ons zou zijn weggelegd, zo’n positieve test.

In de tijd dat wij probeerden heb ik niet vaak getest, ik werd steeds ongesteld, vaak ook netjes op tijd, dus er waren ook niet echt van die spannende dagen waarin ik zou denken of ik zou gaan testen. Wel leek ik altijd van alles te voelen. Voelen mijn borsten anders, hey ik heb helemaal geen menstruatiekramp, van alles ging me opvallen, maar dat bleek allemaal niks te zijn.

IUI

De gynaecoloog vertelde ons dat ik IUI behandelingen zou kunnen krijgen. Een behandeling waarbij ik hormonen moest spuiten om een eicel op te wekken en uiteindelijk zou er dan bewerkt zaad van mijn vriend ingebracht worden. Kunstmatige inseminatie dus.

Van deze behandelingen kreeg ik er 6 vergoed van de zorgverzekering. (dit was toen in 2010/2011. Hoe het nu zit met de vergoedingen kun je zien in je polis). De ars vertelde mij over een bepaald onderzoek waaraan ik mee zou kunnen doen, de Ines-studie.

Het doel van dit onderzoek is het vergelijken van de zwangerschapsresultaten van drie behandelingen gedurende een periode van 10 maanden: een behandeling met IUI na milde hormoonstimulatie, een behandeling met de gemanipuleerde natuurlijke cyclus IVF en een behandeling met standaard IVF en terugplaatsing van één embryo.

Via loting zou ik een van deze behandelingen kunnen krijgen, zonder dat er pogingen werden verrekend met de zorgverzekering. Dit betekent dus dat ik, mocht ik niet zwanger worden van deze behandelingen, ik nog al mijn pogingen in de toekomst vergoed zou krijgen en ik dus meer kans zou hebben.

Voor mij was dit een reden om mee te doen. Toch stond het me ook tegen: niet elke behandeling vond ik wat: de standaard IVF met terugplaatsing van één embryo stond mij het meeste tegen. Maar gelukkig kon ik ook na de loting zeggen dat ik het toch niet wilde doen.

Ik kreeg nog een gesprek over alle behandelingen en daarna deed de computer de loting. Wij werden uitgeloot voor IUI met hormoonstimulatie, een behandeling die het ziekenhuis normaal gesproken ook in gedachte had. Erg spannend vond ik het, de hormoonstimulatie. Dit betekent dat ik mijzelf moet injecteren met hormonen,  elke dag totdat mij eicel genoeg gegroeid zou zijn. Dan zou ik een hormoon moeten spuiten om de eisprong op te wekken en dan zou het bewerkt zaad ingebracht worden. Supereng en superspannend vond ik het, maar ja, we hadden een doel en daar doe je uiteindelijk alles voor!

Volgende keer lees je hoe het ging met de IUI behandelingen…

Persoonlijk

De inhoud van mijn tas

De inhoud van mijn tas

De derde opdracht van de 30 Day Blog Challenge NL. De inhoud van mijn tas. Aan mijn tas zie je dat ik voorbereid ben. In een aantal dingen dan. Mijn tas is niet heel vol, ik maak hem regelmatig leeg, want als ik teveel mee neem kan ik niks meer terugvinden en ik heb er een hekel aan dat ik overal mijn tas zowat moet omkiepen om iets te kunnen pakken wat ik op dat moment nodig heb.

Mijn tas:

WP_20160803_20_49_22_Pro

Zoals je kunt zien ben ik verslaafd aan lippenbalsem, die heb ik altijd en overal bij me. Ook in mijn broekzak trouwens, maar stel dat ik die verlies of vergeet heb ik dus 2 reserve exemplaren in mijn tas. Lippengloss heb ik ook 2 stuks van bij me. Ik gebruik niet zoveel make up maar soms vind ik een kleurtje op mijn lippen mooi.

Mijn handen komen veel in het sop, door mijn werk als huishoudelijke hulp. Daarom heb ik altijd desinfecterende gel bij me en handcrème. De handcrème gebruik ik regelmatig, de desinfecterende gel soms. Nu ik vaste klanten heb weet ik wat ik kan verwachten, als ik invaladressen heb, neem ik ook altijd plastic werkhandschoenen mee, je weet nooit wat je aantreft..al valt het meestal reuzemee hoor ;).

In mijn tas zit ook altijd kauwgom. Ik haat het als ik denk dat ik geen frisse adem heb of een vieze smaak in mijn mond, dus kauwgoms mogen niet ontbreken.

In mij tas zit ook altijd een opvouwbaar tasje, wel zo handig voor onverwachte boodschapjes, het is zonde iedere keer een plastic zakje te moeten kopen, thuis doe ik daar niks meer mee, dit tasje wordt dus veel gebruikt.

Ook in mijn tas een dispenser met zakjes om de uitwerpselen van mijn hond mee op te ruimen, wel zo fijn een schone stoep. (deed iedereen dat maar)

Tijdens mijn werk heb ik de laatste tijd als ik buk weleens last van brandend maagzuur, vandaar dat ik Rennies bij me heb en voor het geval dat ik hoofdpijn heb neem ik altijd een paar paracetamolletjes mee.

Verder neem ik mee in mijn tas: mijn telefoon, daar zitten ook mijn rijbewijs en pinpas bij en mijn sleutels.

 

Wat neem jij allemaal mee in je tas? Veel te veel of alleen het hoognodige?

 

30-Day-Blog-Challenge-NL-1

 

Persoonlijk

Als zwanger worden niet spontaan gaat, deel 2

Als zwanger worden niet spontaan lukt, deel 2

 

Zoals je kunt lezen in deel 1, was zwanger worden bij ons geen groot succes. Na zeker 1 1/2 jaar proberen was ik nog steeds niet zwanger en ik zat er behoorlijk doorheen. Overal zag ik zwangere vrouwen en baby’s (of leek dat maar zo). Ik werd er erg verdrietig van en het werd tijd om actie te ondernemen. We gingen naar de gynaecoloog. Die deed een inwendige echo en ontdekte dat mijn eisprong eraan zat te komen. Wij moesten dus die avond nog gemeenschap hebben. Na zo’n tijd proberen zwanger te worden zijn er al heel wat ‘moetjes’ vooraf gegaan en dit maakt het er niet leuker op. Het verplichte legt een druk op beide, er moet gepresteerd worden. Wij merken dat dit wat doet met onze relatie, we gaan er allebei op een andere manier mee om. Ik ga veel sporten om mijn gedachte te verzetten, mijn vriend spreekt veel af met vrienden en gaat af en toe stappen om maar even met iets anders bezig te zijn.

Het begin van mijn blog

In deze tijd begin ik met het schrijven van een blog. Ik moet mijn verhaal kwijt en hoop op contact met vrouwen in hetzelfde schuitje voor steun en natuurlijk ook voor positieve verhalen. Die verhalen doen soms pijn, maar zijn ook hoopgevend. Via een blog en een forum kom ik in contact met vrouwen die ook niet spontaan zwanger worden, die ook al lang bezig zijn of die na hulp van het ziekenhuis zwanger geworden zijn. Dit helpt mij om sterk te blijven, al is het soms moeilijk.

De samenlevingstest.

Nu even terug naar de gynaecoloog. Wij hadden die avond dus weer een verplicht nummertje en de volgende dag moest ik terugkomen. Ik kreeg weer een inwendig onderzoek, deze keer haalde de gynaecoloog slijmvlies weg om onder de microscoop te bekijken. Nadat ik dus met mijn vriend gevreëen had zouden er levende spermacellen te zien moeten zijn in mijn baarmoederslijmvlies. Als dit kan overleven dat zou dit ook bij mijn eicel kunnen komen en zou ik zwanger moeten kunnen worden. De gynaecoloog zag inderdaad levende zaadcellen, dit was dus goed!

Hoe verder.

De volgende afspraak was weer een aantal weken later. Best wel vervelend om elke keer weer zo’n tijd te moeten wachten, wij willen op dat moment het liefste zo snel mogelijk weten waar we aan toe zijn. Als het eindelijk zover is, zijn we best zenuwachtig. Intussen moest mijn vriend zijn zaad laten testen. Omdat we dichtbij het ziekenhuis wonen, kon hij thuis produceren en dit opvangen in het potje. Beter thuis dan in het ziekenhuis, vind je niet? Dit moest dan warm gehouden worden en binnen een zeer korte tijd afgegeven worden bij het laboratorium. Best wel een beetje apart hoor, om dat te doen. Maar goed, de mensen daar doen het vaker dus alleen voor ons was het raar.

Eindelijk was de afspraak bij de gynaecoloog. Ten eerste hoorden we dat het zaad prima van kwaliteit was, dat was in elk geval een grote opluchting. Maar dan: ik was nog steeds niet zwanger en dus moest er een oorzaak gevonden worden. De arts vertelde wel dat er soms geen oorzaak gevonden wordt en dat er altijd nog een kans is om zwanger te worden. Toch om alles uit te sluiten zou ik een hsg onderzoek krijgen. Hierover had ik al gelezen en ik was niet erg blij met dit onderzoek.

HSG Onderzoek

Een hsg onderzoek, hysterosalpingografie, wordt gedaan om te kijken of de eileiders doorgankelijk zijn. Anders kan de zaadcel nooit bij de eicel komen. Ook kunnen er afwijkingen aan de baarmoederholte ontdekt worden tijdens het onderzoek.

Tijdens het onderzoek wordt contrastvloeistof in de baarmoeder ingebracht. Met een eendenbek wordt de schede geopend en met een klemmetje wordt de baarmoedermond vastgepakt en er wordt een cupje geplaatst waardoor er langzaam vloeistof in de baarmoeder loopt. Doordat er contrast vloeistof wordt gebruikt kan er een röntgenfoto gemaakt worden waarop de arts kan zien of de eileiders doorgankelijk zijn. Het onderzoek kan pijnlijk zijn, je kunt er menstruatie-achtige klachten door voelen. Je houdt er lichte buikpijn aan over die naderhand langzaam afneemt.

Het hsg onderzoek had ik enkele weken later. Ik was erg bang, en daardoor kon ik mij slecht ontspannen. Doordat ik zo gespannen was heb ik het onderzoek als erg pijnlijk ervaren. Helaas was het de eerste keer niet goed gelukt, het cupje wat gebruikt werd was te groot en ze moesten een kleiner cupje gebruiken. Hierdoor duurde het onderzoek wat langer en ook door mijn enorme zenuwen leek het nog langer te duren. De uitslag krijg je meteen, wel bekijkt de gynaecoloog de foto’s later nog uitgebreid, om eventueel andere afwijkingen te ontdekken.

De uitslag van mijn onderzoek was gelukkig goed! Er werd niks ontdekt, mijn eileiders en baarmoeder zagen er van binnen gewoon goed uit, zonder afwijkingen. Dus nog steeds zou ik gewoon zwanger kunnen worden.

Volgende keer lees je hoe het verder ging, met ons en onze pogingen om zwanger te worden.

beer